Kobeaty - wstęp

KoBeaty – wstęp: 10 kobiet które robią najwięcej szumu.

Niestety, współczesna elektronika jest praktycznie jednopłciowa. Co prawda coraz częściej zwraca się uwagę na przykry stosunek ilości kobiet do mężczyzn na scenie muzyki elektronicznej, a szczególnie na najwyższych jej szczeblach, ale statystyki nadal są przygnębiające. Wśród rankingu najlepiej opłacanych DJi wg. Forbesa już któryś rok z rzędu nie ma ani jednej kobiety. Na tegorocznej edycji festiwalu Audioriver spośród ponad setki artystów znalazły się jedynie 2 żeńskie występy. Przykłady można mnożyć w nieskończoność.

Uważam że sytuacja ta nie jest korzystna dla nikogo, i nie chodzi mi o feminizm czy inne hasła polityczne. Chodzi o normalność i uczciwość. Chodzi również o potencjalną przyszłość całej kultury muzycznej. Różnorodność jest podstawą rozwoju każdej kultury, a izolowanie pierwiastka kobiecego ewidentnie różnorodności nie służy.

Pierwszym krokiem do naprawy obecnego, niewątpliwie przykrego stanu rzeczy niech będzie docenienie kobiet którym jednak udało się przebić i narobić szumu. Niech one posłużą za inspirację dla jednych, pstryczek w nos dla innych, a dla nas wszystkich –  za niepodważalny dowód na to że bez kobiet muzyka jest po prostu uboższa.

Imogen Heap

Imogen Jennifer Heap (ur. 9 grudnia 1977) to pierwsza dama muzyki elektronicznej. Może nie pod względem popularności, ale na pewno wpływu na inne kobiety w przemyśle muzycznym (np. Ariana Grande, Taylor Swift i Katy Perry przyznawały się do fascynacji jej muzyką). Już jako małe dziecko nauczyła się gry na fortepianie, wiolonczeli oraz klarnecie, po czym przyszła kolej na gitarę i perkusję. Jako trzynastolatka opanowała produkcję muzyczną na komputerze Atari, co później zaowocowało pierwszą umową z wytwórnią Almo Sounds w roku 1995. Od tego czasu Imogen jest stale obecna na scenie muzycznej, a największą popularność zdobyła jako członkini zespołu Frou Frou.

Zainteresowania Imogen nie kończą się tylko na muzyce, gdyż jest również zafascynowana technologią. Efektem tego romansu jest para „muzycznych rękawiczek”, dzięki którym za pomocą gestów Imogen może kontrolować dźwięk a nawet tworzyć całe utwory („Me the Machine” jest pierwszym utworem stworzonym wyłącznie za pomocą rękawiczek). Imogen również jest jedną z pierwszych artystek które przywitały erę kryptowalut z otwartymi ramionami i w 2015 roku założyła Mycelia – eksperymentalną platformę streamingową opartą na kryptowalicie Etherium.

Miss Kittin

KoBeaty - wstęp: MissKittin

WWW | Bandcamp | SoundCloud | Discogs | FB

Miss Kittin, a właściwie Caroline Hervé rozpoczęła karierę DJską jako dwudziestolatka, wcześniej parając się grą na fortepianie, baletem i sztukami wizualnymi. Pierwsze sukcesy Djskie zaowocowały bookingami nie tylko w rodzimej Francji, ale i na całym świecie – na tym wczesnym etapie kariery Croline odwiedziła całą Europę, Moskwę a nawet Chicago. W 1996-97 zaczęła wydawać pierwsze pojedyncze utwory na składankach dzięki wsparciu wytwórni Mental Groove Records.

Pierwsze własne płyty Miss Kittin powstawały przy współpracy z The Hacker – „Champagne” EP w 1998, „Intimités” EP w 1999 oraz płyta długogrająca „First Album” w 2001. Utwory „Frank Sinatra” i „1982” stały nieoficjalnymi hymnami sceny electroclash, a sam album zebrał sporo pozytywnych recenzji. Kolejne albumy  („Or” w 2002, „I Com” w 2004, „BatBox” w 2008, „Two” w 2009 i „Calling From the Stars” w 2013) przyniosły jej światową sławę, potwierdzając jej status królowej electroclashu.

Grimes

KoBeaty - wstęp: Grimes

WWW | Bandcamp | SoundCloud | Discogs | FB

Claire Elise Boucher (ur. 1988 w Vancouver) przez wielu jest uznawana za jedną z najciekawszych artystek muzyki alternatywnej, głównie za sprawą albumu „Visions” wydanego w 2012 roku. New York Times nazwał tę płytę „jedną z najbardziej imponujących płyt roku”, a single „Genesis” i „Oblivion” stały się międzynarodowymi hitami. Pierwsze dwa albumy (konceptualny „Geidi Primes” z 2010 r. oraz „Halfaxa” również z 2010) również zyskały pozytywne recenzje i zaowocowały wieloma koncertami na całym świecie, m.in. jako support dla Lykke Li. Po intensywnych trasach koncertowych, Grimes została zauważona przez niezależną wytwórnię 4AD, nakładem której został wydany trzeci album – wspomniany wcześniej „Visions”. W 2015 roku ukazał się kolejny longplej pt. „Art Angels”.

Grimes uprawia również stuki wizualne. Jest autorką wszystkich grafik do swoich płyt, robi również ilustracje do plakatów i projektuje ubrania. W 2013 roku zaprojektowała serię koszulek dla Saint Laurent.

Claire jest laureatką wielu nagród, m.in. „Best International Artist” NME Awards, „Musician of the Year” Bazaar Women of the Year i „Alternative Album of the Year” Juno Awards.

Ikonika

KoBeaty - wstęp: Ikonika

WWW | Bandcamp | SoundCloud | Discogs | FB

Sara Abdel-Hamid jest brytyjską DJką, producentką i właścicielką labela Hum + Buzz. Urodzona w zachodnim Londynie Ikonika zaczęła swoją przygodę z muzyką grając na perkusji w zespołach metalowych i hadcore’owych i dopiero później zainteresowała się muzyką elektroniczną. Zaczęła od hip-hopowych beatów i dubstepu, żeby po krótkim czasie stworzyć własny styl składający się z połamanych perkusji, masywnych partii syntezatorowych i plumkających ośmiobitowych melodii rodem z gier komputerowych, z którymi spędziła dzieciństwo.

Już pierwsza EPka Ikonki – „Millie” została wydana w 2008 roku przez label Hyperdub, któremu szefuje Kode9. Pierwszy album długogrający – „Contact, Love, Want, Have”, wydany dwa lata później (również w Hyperdub) przyniósł Sarze przydomek „pierwszej damy dubstepu”, z którego ona otwarcie drwi do dziś. Następna płyta – „Aerotropolis” ukazała się w 2013 i utwierdziła pozycję Ikoniki na scenie dubstepowej, ale potem – cisza. Następna płyta miała ukazać się dużo wcześniej, lecz przeszkodziła w tym stłuczka samochodowa i problemy zdrowotne przez nią wywołane. Aż w końcu, w tym (2017) roku mamy przyjemność znów doznać niepowtarzalnego stylu Ikoniki na najnowszym longpleju „Distractions”.

TOKiMONSTA

Jennifer Lee jest amerykanką koreańskiego pochodzenia, urodzoną i mieszkającą w Los Angeles. Jennifer jest pianistką klasyczną, a jej kariera w muzyce elektronicznej zaczęła się po ukończeniu Red Bull Music Academy w Londynie w 2010r. W tym samym roku Jennifer została okrzyknięta „Hottest Los Angeles Lady DJ” przez magazyn LA Weekly, a jej pierwszy album „Midnight Menu” został wydany w 2011 roku przez Brainfeeder, wytwórnię Flying Lotusa. Dalej było tylko lepiej – następny album solowy „Half Shadows” wydało Ultra Records w 2013, po czym Jennifer założyła własną wytwórnie Young Art Records, przez którą wydała następne płyty – „Desiderium” w 2014 i „Fovere” w 2016. Następna płyta zatytułowana „Lune Rouge” ma się ukazać w pażdzierniku również nakładem Young Art.

Jlin

Jerrilynn Patton pochodzi z niewielkiego miasta Gary, Indiana, które znane jest głównie z przemysłu stalowego. Rodzice Jlin byli wielkimi fanami klasycznego jazzu i soulu muzyką i fascynację tę zakorzenili również w córce, która wiele lat później zaczęła produkować footworkowe beaty – wieczorami, po ciężkim dniu pracy w hucie. Przez długi czas Jlin nie była pewna swoich zdolności, gdyż nie tworzyła „typowego” footworku, ale wspierana m.in. przez DJ Rashada (R.I.P.) w końcu postanowiła zadebiutować na składance „Bangs & Works, Vol. 2” wytwórni Planet Mu, wydanej w 2011 roku.

Jak się okazało, była to jak najbardziej słuszna decyzja, gdyż track „Erotic Heat” zwrócił uwagę słuchaczy i krytyków, a w 2014 roku został użyty w pokazie modowym Ricka Owensa. Rok później Jlin już świętowała wydanie pierwszej płyty długogrającej nakładem Planet Mu, jednej z najstarszych wytwórni promujących eksperymentalną muzykę elektroniczną. Album „Dark Energy” zyskał mnóstwo pozytywnych recenzji i wyróżnień jako „najlepszy album 2015” m.in. przez FACT, The Wire i Pitchfork, oraz pomógł spopularyzować footwork na arenie międzynarodowej. Następna płyta Jlin, „Black Origami”, wyszła w 2017 roku i znowu zachwyciła serca słuchaczy i krytyków zbierając najwyższe oceny – 4,5 na 5 w AllMusic, 91 na 100 na Metacritic, 8,8 na 10 na Pitchfork.

Zamilska

KoBeaty - wstęp: Zamilska

WWW | Bandcamp | SoundCloud | Discogs | FB

Natalia Zamilska zrobiła, jak się wydaje, błyskawiczną karierę na polskiej, ale i światowej scenie techno. Nie każdy wie jednak, że jej droga zaczęła się dużo wcześniej,  od produkowania glitchowo-trip-hopowych beatów, prowadzenia warsztatów z produkcji muzycznej oraz organizowania wydarzeń kulturalnych w ramach Fundacji Kultury Audiowizualnej „Strefa Szara”. W końcu Natalia została zaproszona do udziału we wrocławskim festiwalu Canti Illuminati, co zmusiło ją do udostępnienia utworu „Quarrel”, do którego własnoręcznie stworzyła teledysk z klipów znalezionych w sieci.

A dalej zaczęło się szaleństwo – telefony od nieznajomych osób, propozycje współpracy… Postanowiła zatem zasięgnąć pomocy u Wojtka Kucharczyka, szefa wytwórni Mik Music, który zajął się PRem i wydał debiutancki album pt. „Untune”. Pochwały posypały się z każdej strony, a zwieńczeniem całej akcji było wykorzystanie utworu „Duel 35” przez markę Dior na pokazie i w filmie promocyjnym. Od tego czasu Zamilska zyskała mocną pozycję na międzynarodowej scenie muzyki elektronicznej. Drugą płytę zatytułowaną „Undone” wydała w 2016 roku, już we własnej wytwórni Untuned Records.

Nina Kraviz

Nina Kraviz szybko osiągnęła status międzynarodowej gwiazdy techno, mimo że pochodzi z miasta które ciężko nazwać muzyczną mekką. Irkuck, położony we wschodniej Rosji może się pochwalić bliskością do Bajkału, ale na pewno nie rozwiniętą sceną muzyczną. Wiem o tym dobrze, bo sam stąd pochodzę i dlatego też mocno kibicuję Ninie i cieszę się że udało się jej osiągnąć tak duży sukces. Na pewno bardzo pomogła w tym akademia Red Bulla, do której Nina została zaproszona w 2005 roku, lecz problemy z wizą spowodowały że naukę rozpoczęła dopiero w 2006 w Melbourne.

Po ukończeniu Red Bull Music Academy w 2008 roku Nina otrzymała rezydenturę w moskiewskim klubie Propaganda. W 2012 roku z pod szyldu REKIDS wyszła płyta długogrająca zatytułowana po prostu „Nina Kraviz”, dzięki której rosyjska DJka udowodniła że potrafi nie tylko rozbujać towarzystwo na parkiecie. Rok później ukazała się kolejna płyta pt. „Mr Jones”, również nakładem REKIDS. W 2014 roku Nina założyła własny label pod nazwą „трип” (trip), dzięki któremu wydaje kolejne swoje płyty, jak również dzieła innych artystów i składanki.

Sevdaliza

KoBeaty - wstęp: Sevdaliza

WWW | Bandcamp | SoundCloud | Discogs | FB

Sevda Alizadeh, urodzona w 1987 roku holenderka irańskiego pochodzenia szybko zrobiła furorę w muzyce alternatywnej. Choć nie musiała, gdyż w wieku 16 lat zaczęła karierę sportową w koszykówce, która zaowocowała miejscem w holenderskiej drużynie narodowej. Jednakże Sevda cały czas miała poczucie że sport to nie jest to co chciałaby w życiu robić, dlatego na parę dobrych lat zaszyła się w studio ucząc się śpiewu i obsługi Abletona. Z typowo sportową dyscypliną, samozaparciem i przyzwyczajeniem do ciężkiej rzetelnej pracy, graniczącej z perfekcjonizmem.

W taki właśnie sposób traktuje swoją twórczość, dopieszczając każdy swój utwór w każdym detalu. Stworzenie pierwszej EPki „The Suspended Kid” zajęło jej całe półtora roku, ale było warto – niezwykły talent Sevdy zauważyli zarówno krytycy muzyczni, jak i giganci modowi, dzięki czemu pojawiła się ona na łamach magazynu Vogue oraz stała się ambasadorką marki H&M. Swojego pierwszego longpleja Sevdaliza wydała w 2017 roku, na własnym labelu Twisted Elegance.

ABRA

ABRA (prawdziwe imię nieznane) urodziła się w Queens, NY, po czym jej rodzina przeprowadziła się do Londynu, a potem – do Gwinnett County, ATL. Przez częste przeprowadzki, przyszła piosenkarka i producentka często czuła się nie na miejscu i izolowała się od rówieśników, a w samotności uczyła się gry na gitarze i śpiewu. W 2014 roku zaczęła wrzucać swoje wykony coverów na YouTube, gdzie odkrył ją Father, raper i założyciel ekipy Awful Records, który zachęcił ją do tworzenia własnych kompozycji.

W 2014 roku ABRA stała się pełnoprawną członkinią ekipy, a w roku 2015 wydała pierwszy mini-album – „BLQ Velvet”, który wywołał ogromne zainteresowanie dziennikarzy i krytyków oraz uwielbienie słuchaczy. Dzięki następnej płycie – „ROSE” z 2016 ABRA znalazła się na 16 miejscu na liście „100 osób kreujących młodzieżową kulturę” magazynu DAZED. Kolejna płyta, „Princess” ukazała się nakładem True Panther Sounds w 2016 roku.

Przy okazji, zapraszam do polubienia strony KoBeaty, która na celu ma promowanie i wspieranie kobiet tworzących muzykę elektroniczną oraz inspirowanie do rozpoczęcia przygody z produkcją.

Pokażmy że kobiety mają moc!

Tags:
Alexey Kshishtoforski
Orski@thebeatz.pl

Orski to DJ, producent i realizator z Poznania, założyciel theBeatz.

No Comments

Post A Comment